Ełk

Polskie przepisy prawa podatkowego nie definiują pojęcia reklamy. Przyjmuje się jednak, iż jest to rozpowszechnianie informacji o towarach. Są to działania mające na celu zachwalanie lub zachęcanie potencjalnych klientów np. do zakupu określonego towaru bądź usługi.

Reklama może przybierać różne formy. Może być prowadzona na przykład w środkach masowego przekazu np. w prasie, radiu, telewizji itd. Zgodnie z treścią art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, wydatki poniesione na reklamę prowadzoną w ten sposób mogą być w całości zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Jest to bowiem reklama publiczna. W innych przypadkach mamy do czynienia z reklamą niepubliczną. W takich sytuacjach kosztem uzyskania przychodów są wydatki poniesione na reprezentację i reklamę jedynie w wysokości nieprzekraczającej 0,25 % przychodów uzyskanych w roku podatkowym.

Obecnie, w dobie niezwykle szerokiego wykorzystywania Internetu, coraz więcej reklam umieszcza się właśnie w sieci. Logicznie myśląc, można stwierdzić, iż Internet umożliwia dotarcie do nieograniczonej liczby osób. Z punktu widzenia polskich organów podatkowych nie jest to jednak takie oczywiste.

W piśmie Urzędu Skarbowego Łódź Śródmieście z dnia 9 marca 2005 r. (sygn. II-2/423/3/04/MB) stwierdzone zostało, iż strona internetowa powinna być traktowana jako reklama, ponieważ zawiera elementy zachęcające do zakupu danego towaru lub usługi. Interpretacja zawiera także wyjaśnienie, iż domena internetowa ma co do zasady charakter publiczny, gdyż znajduje się w miejscu dostępnym dla wszystkich, jakim jest Internet, oraz każdy może uzyskać informacje zawarte na stronie, brak jest jakichkolwiek ograniczeń dostępu do strony podmiotu.

Na uwagę zasługuje także stanowisko przyjęte przez Urząd Skarbowy w Dębicy w piśmie z dnia 28 grudnia 2004 r. (sygn. PO I 415-25/04). Zgodnie z jego treścią, stworzenie strony internetowej należy uznać za formę reklamy. (...) Wydatki na stworzenie strony internetowej należy zaliczyć do kosztów reklamy publicznej. Fakt umieszczenia strony na ogólnodostępnym serwerze oznacza bowiem, iż z jej treścią zapoznać się może nieograniczone i anonimowe grono osób.

Niestety nie wszystkie organy podatkowe interpretują tę kwestię jednakowo. Powoduje to, iż podatnik nie może mieć całkowitej pewności co do prawidłowości zakwalifikowania reklamy umieszczonej na stronach internetowych do reklamy publicznej.

Warto zwrócić uwagę na treść pisma Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 1 lipca 2004 r. (sygn. FB 005A-569/ZL/04). Stwierdzone w nim zostało, iż sieć internetowa nie jest środkiem masowego przekazu.

W tym miejscu należałoby się także odnieść do interpretacji wydanej przez Ministerstwo Finansów. Zgodnie z pismem z dnia 16 czerwca 1999 r. (sygn. PB4/BA-802-1845/192/99), Internet jest środkiem masowego przekazu. Reklama w Internecie może być natomiast uznana za niepubliczną, jedynie w przypadkach umieszczenia jej na stronach, do których dostęp mają tylko zarejestrowani użytkownicy. Zgodnie z opinią ministerstwa, publicznego charakteru reklamy w Internecie nie wyłącza także konieczność podawania informacji o użytkowniku strony lub wniesienia opłaty, ani też ograniczenia wynikające z faktu, iż adresatami jakiejś strony mogą być jedynie osoby pełnoletnie.

Wydaje się, iż w przypadku Internetu mamy do czynienia z nieograniczoną liczbą odbiorców i co za tym idzie z masowym dostępem do reklamy. Czynniki te są podstawą zakwalifikowania Internetu do środków masowego przekazu, o których mowa w wyżej wymienionych przepisach prawnych.

Biorąc pod uwagę powyższe, jeśli informacje zamieszczone w Internecie noszą cechy reklamy, to wydatki na zamieszczenie takiej informacji stanowią wydatki na reklamę prowadzoną w sposób publiczny. Tym samym koszty te w całości mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu.

Podsumowując, w celu zakwalifikowania wydatków poniesionych przez podatnika na reklamę w Internecie do kosztów uzyskania przychodu, należy wziąć pod uwagę jej dostępność. O jej uznaniu za publiczną bądź niepubliczną przesądza bowiem charakter dostępu do danej strony. Należy jednak pamiętać, iż organy podatkowe mogą odnosić się do tej kwestii odmiennie.